نوای عشق

این روزها هرکسی برای خود سازی می‌زند. نواختن را همه بلد شده‌اند، اما آیا هر آوایی ارزش شنیدن دارد؟

اگر شبکه‌های اجتماعی مثل اینستاگرام را دنبال کرده باشی، حتماً تو هم مثل من متوجه این حقیقت شده‌ای که این روزها هرکسی یک سازی می‌زند و چیزی می‌گوید. بعضی‌ها به‌شدت اهل حاشیه هستند، بعضی‌ها دعواهایشان را به فضای آنلاین می‌کشانند، بعضی دست به هر کاری می‌زنند تا تعداد طرفداران و دنبال کنندگانشان روزبه‌روز زیادتر شود، هر کدم سعی می‌کنند از دیگری عقب نمانند و حرفی بزنند و خود را مطرح کنند.

بعضی‌ها خودِ حاشیه هستند.

بعضی دیگر تماشاگر و دنباله‌رو حاشیه‌ها هستند.

عده‌ای هم عطای این فضا را به لقایش بخشیده‌اند و به دنبال کار خود رفته‌اند و ترجیح می‌دهند با رفتن از این فضا، آرامش را برای خود نگه‌دارند.

در این میان، کسانی هم هستند که آرام و بی‌صدا و به‌دوراز هرگونه حاشیه‌ای، به کار خود مشغول‌اند و تلاش می‌کنند سهمی در رساندن دیگران به حال خوش و آرامش داشته باشند و به‌ قول استادم “به‌جای تشویش اذهان، سعی در تشویق اذهان دارند.”

من دسته‌ی آخر را خیلی دوست دارم.

شاید تنها علت بودن من در این فضا،  فقط این گروه از انسان‌ها هستند.

کسانی که به‌دوراز تمام این حاشیه‌ها و جاروجنجال‌ها به نواختن ساز خود مشغول‌اند.

کسانی که به‌جای فرار از این فضا، سعی می‌کنند از امکانات دنیای جدید بهره بگیرند و به حرکت خود ادامه دهند و حرف خود را به گوش انسان‌هایی که به دنبال آموزش های راستین و حقیقی هستند، برسانند و نقش منحصربه‌فرد خود را ایفا کنند.

درست است که در بین این همه سروصدا و نویز و حاشیه، صدای آن‌ها کمتر شنیده می‌شود، اما کسانی که به دنبال یادگیری هستند، کسانی که قلبشان پر می‌زند برای فهمیدن و درک کردن درس‌های هستی، این نواهای دل‌نشین را از میان تمام سیگنال ها تشخیص می دهند و پیدا می‌کنند.

وقتی یک نفر را دوست داشته باشی و راه و روش او را بپسندی، از میان صدها و هزاران صدا، فقط صدای او را می‌شنوی.

از بین هزاران راه، فقط راه او را می‌بینی.

همیشه منتظر یک اثری از او هستی تا در این دنیای پرهیاهو جان تازه‌ای بگیری و حرکت کنی.

و چه لذت شگرفی ست در بین این‌همه حاشیه و نویز و سیگنال، سیگنالی که قلبت می‌گوید را پیدا کنی و با افتخار، هرلحظه منتظر نواخته شدن آن ساز زیبا باشی.

و آن‌قدر ادامه دهی، آن‌قدر آرام و بی‌سروصدا تلاش کنی تا تو هم بتوانی آهنگ خودت را بنوازی.

شاید همگان صدای آهنگ ما را نشنوند، اما آن‌قدر می‌نوازیم تا به بهترین برسم.

هستی بر مبنای عشق بناشده و هر سیگنالی جز این محکوم‌به فنا و نابودی ست، حاشیه‌ها و سیگنال‌های جنجالی، شاید چند روزی انسان‌ها را سرگرم کنند، اما مسلماً آن‌ها را به هیچ کجا نخواهند رساند و خیلی زود آن‌ها هم به دنبال نوای زندگی ساز عشق خواهند گشت، سازی که قلب آن‌ها را بنوازد و به آن‌ها شادی، عشق، صلح و آرامش ببخشد.

پس تا آن روز به نواختن سازمان ادامه خواهیم داد.

2 Comments

  1. بسی خوب مینویسی بانو!

    1. سپاسگزارم مهربانو…

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *