قدرت نوشتن


هر چه را که بر زبان آوری، انگار در هوا گم می‌شود، شاید فردا و فرداها به یاد نیاوری که چه گفتی و چه شنیدی؛ اما هر چه را که با قلمت می‌نویسی، در این جهان ثبت می‌کنی و آن را همیشه محفوظ خواهی داشت. در اصل آن چه مکتوب می‌کنی یک جایی در این عالم می‌ماند، ای کاش می‌دانستم کجا!

اما می‌دانم که می‌ماند.

پس باید بدانی نوشتن تنها مخصوص نویسندگان نیست، تمام انسان‌ها باید به قدرت نوشتن پی ببرند.

هر چه به قلم آوری، به زندگی‌ات هم می‌آید.

اگر در هنگام نوشتن پرده از روح خود برگیری، در زندگی هم یاد می‌گیری همیشه بی‌پرده سخن بگویی.

اگر در نوشته‌هایت با خودت صادق باشی، در زندگی‌ات هم صداقت همیشه سرلوحه‌ی کارهایت می‌شود.

اگر تنها برای خالی شدن و نوشتن از دردهایت به نوشتن پناه ببری، بار دیگر که خواستی دست به قلم شوی، نوشتن برایت دردناک می‌شود.

اما اگر هنگام شادی‌ها و شور و سرور به سراغ نوشتن بروی، آن هنگام است که از واژه ها و کلماتی که می‌نویسی لذت خواهی برد.

اگر برنامه‌ی روزانه‌ات را بنویسی، آن‌ها را هدفمند می‌کنی و هر طوری شده سعی در انجامشان خواهی داشت.

با نوشتن میزان رشد خود را می‌سنجی.

بعد از مدتی با برگشتن به عقب و خواندن نوشته‌های قبلی‌ات، می‌توانی بفهمی کجا بودی و به کجا رسیدی.

اگر بر ترس‌هایت اجازه دهی که با تو همراه باشند، در نوشتن هم این ترس حس می‌شود.

پس اگر می‌خواهی بر ترس‌هایت چیره شوی، از شجاعت بنویس، از این‌که چقدر دوست داری آن را وارد زندگی‌ات کنی.

اگر قدرت نه گفتن به کسی را نداری، آن را بنویس. ابتدا با قلمت قدرتمند شو و بعد در دنیای خودت به او نه بگو.

اگر نمی‌توانی کسی را ببخشی در موردش بنویس، در نوشته‌هایت او را ببخش. آن‌وقت خواهی دید که بخشیدن چقدر آسان و لذت‌بخش می‌شود.

نوشتن یک آمادگی بسیار بزرگ است. درست مثل سربازی که باید ماه‌ها آموزش ببیند تا در نهایت برای مبارزه با دشمن آماده شود، یا ورزشکاری که می‌خواهد در میدان‌های ورزشی بدرخشد و از ماه‌ها قبل تمرین خود را آغاز نموده است.

نوشتن هم تمرینی ست برای زندگی ما. «شو شودِ» خداوند است، قدرت عجیب‌وغریبی دارد.

هر چه در نوشتن قدرتمندتر شوی، در زندگی روزمره هم قدرتمند می‌شوی، هر چه کوبنده و صریح بنویسی، در زندگی عادی و روزانه‌ات هم کوبنده سخن خواهی گفت.

دامنه‌ی گسترده‌ی واژگان در دنیای نویسندگی، در سخنان روزمره‌ات هم وارد می‌شود و تو لذت شگرفی را تجربه می‌کنی.

خداوند به قلم قدرتی داده تا هر چه می‌خواهد خلق کند. البته من هنرهای دیگر را تجربه نکرده‌ام، شاید بقیۀ هنرها هم به همین‌گونه باشند.

شاید هنر از این بابت ارزشمند است که تو می‌توانی هر چه را که دوست داری در دنیای هنر خلق کنی و بیافرینی و زمانی که شروع به آفرینش نموده و آن را درجایی ثبت و محفوظ کردی، کم‌کم در دنیای خودت هم نمود پیدا خواهد کرد.

پس می‌بینی که قدرت عجیب‌وغریبی با نوشتن همراه است.

بی‌سبب نیست که می‌گویند:

«هر چیز که به زبان گویی از روح برداشته‌ای، اما هر چیز که به قلم می‌نویسی، بر روح نهاده‌ای.»

1 دیدگاه

  1. عالی بود خدا کند این توانایی به همه ما داده بشه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *